انزوای جوانان

youth loneless

بررسی ها نشان می دهد که وقتی جوانان می بینند انتظاراتی را که از آنان می رود برآورده نکرده اند، اغلب خود را منزوی و تنها احساس می کنند.
در پژوهشی از مصاحبه کنندگان جوان ۱۴ تا ۲۵ ساله با ۱۴۰ نوجوان که سابقه زندگی شان کاملا متفاوت بود مصاحبه شد و این نتیجه به دست آمد که یک رشته مسائل، سطح تنهایی جوانان را افزایش داده، از جمله:

 ترس از شکست و نومید کردن دیگران
 فشار رسانه های اجتماعی
 تغییرات مهم در زندگی مانند از هم پاشیدن خانواده یا دور شدن از محل زندگی
 فقر
 احساس فرق داشتن با دیگران بخصوص برای دگرباشان جنسیتی

در این گزارش این پژوهش آمده است که در دنیایی که به نظر می‌ رسد لازمه اش نشان دادن خوشبختی و موفقیت است، صِرف تنهایی، غالبا موجب احساس شرم و بدنامی می شود.

چیزی که در جریان تحقیق خیلی تکرار شده بود، ابراز احساس تنهایی به دلیل ترس از نومید کردن کسانی بود که چشم امیدشان به یک جوان دوخته شده بود.

این جوانان نگران بودند که در صورت عدم موفقیت در تحصیل یا داشتن شغل مناسب، موجب مایوس شدن دیگران شوند.

بخشی از مصاحبه افرادی که احساس تنهایی می کردند: 

• یک مرد ۲۱ ساله می گفت: اگر از من بپرسید که چه چیزی بیشتر از همه بیانگر احساس تنهایی من است، می‌گویم وقتی که تمام مدت تعطیل آخر هفته تنها بوده‌ام و در پایان روز تعطیل، نصف یک پیتزا در یخچال است!
چون من سفارش یک پیتزا را داده ‌ام و نمی توانم خودم تمامش را بخورم.

• یک زن ۲۳ ساله هم در مصاحبه گفته بود: من همیشه فکر می‌ کردم در سی سالگی اتومبیل، خانه و همه چیز خواهم داشت. ولی الان در حالی که سنم بیشتر می شود، هنوز نمی دانم به آنچه می‌خواستم خواهم رسید یا نه.
هنوز نمی دانم چکار می کنم؛ شغل ثابتی ندارم، تلاش می‌کنم راه خودم را پیدا کنم، از این که وقتم را عاقلانه صرف نمی کنم و پیش نمی روم اضطراب پیدا می کنم. چرا من سازنده و مفید نیستم؟

از نتیجه بررسی ها چنین بر می آید که رسانه های اجتماعی شخص را تحت فشار قرار می دهند تا برای دسترسی به یک زندگی جالب و حسادت برانگیز، با دیگران به شیوه خاصی ارتباط برقرار کند.

کاملا روشن است که چطور رسانه های قدرتمند از طریق نوشته ها و مقاله هایی که منتشر می کنند می‌خواهند نشان دهند که موفقیت و شکست شخص در دستیابی به ثروت و خوشبختی، به تلاش های خود او مربوط است نه عوامل پیچیده تری مانند طبقه اجتماعی و جنسیت.

دکتر جیمز دوگان، می‌گوید در گذشته بحث درباره تنهایی، بیشتر بر افرادی متمرکز بود که سن بیشتری داشتند؛ ولی حالا بحث درباره تنهایی جوانان شروع شده و ما می‌خواهیم به آن مفهومی داده و نظر جوانان را محور این بحث ها قرار دهیم.

باید به اقدامات عملی و سیاسی دست بزنیم و مسئولان را ترغیب کنیم که موضوع تنهایی را در دستور کار سیاست ‌های مربوط به جوانان قرار دهند.

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *