مضرات پاداش!

!Compromise rewards

در روانشناسی و اقتصاد حرف از مشوق هاست، این فرض هست که که مشوق ها رفتار انسان را جهت می دهند و به صورت شهودی بسیاری از ما هم با آن موافق هستیم، ولی قضیه پیچیده تر از اینهاست، افزایش مشوق ها تا میزان مشخصی می تواند موثر باشد، ولی بیش از آن شاید اثر منفی ایجاد کند.

دن اریلی در آزمایشی در هندوستان روی دانش آموزان این قضیه را نشان می دهد، او معماهایی را برای آنها در نظرگرفت که به سادگی قابل حل نبودند، ولی مناسب سن دانش آموزان بودند و با تمرکز می توانستند آنها را حل کنند.

نخست با پاداش اندک شروع کرد و به دانش آموزان گفت در صورت حل درست معما به آنها مقدار پول تعلق می گیرد، برای کسانی که توانستند موفق عمل کنند، به تدریج پاداش ها را افزایش داد، ولی درجه دشواری معما را ثابت نگه داشت (معما هفتم از معمای نخست سخت تر نبود). این کار آنقدر ادامه پیدا کرد که میزان پاداش به اندازه حقوق متوسط ۵ ماهه یک هندی رسید که برای دانش آموزان احتمالا فقیر بسیار قابل توجه بود.

با کمال تعجب دید که در پاداش های بالا قدرت حل مسئله دانش آموزان بسیار کاهش پیدا کرد، دلیل چه بود؟ آنها آنقدر مجذوب پاداش می شدند که دیگر امکان تمرکز نداشتند، گفتگوی درونی آنها چنان روی این پاداش هنگفت متمرکز می شد که دیگر مجالی برای فکر متمرکز نمی ماند و عملکردشان کاهش می یافت.

در سازمان ها نیز چنین است، همواره پاداش بالاتر به عملکرد بهتر نمی انجامد و باید شرایط و ماهیت کار را در نظر داشت. در پژوهشی مشابه همین نتیجه را در مورد پرداختی به مدیران ارشد هم دیده ایم، عملکرد مدیران با پرداختی پایین در میان مدت بسیار بهتر از عملکرد مدیران با پرداختی های کهکشانی بوده است. این را هم مى توان با منطقی مشابه توجیه کرد.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *